WAT MIJN OMA MIJ LEERDE

We komen in ons leven veel bijzondere ontmoetingen tegen. Ontmoetingen die je nooit meer wil vergeten, of juist zelfs liever zou willen wissen. Soms kom je iemand tegen die een indruk achterlaat die je de rest van je leven met je meedraagt, een persoon die je inspireert en een waardevolle bijdrage geeft aan je eigen ontwikkeling. Misschien is dat iemand die je persoonlijk kent, maar dat hoeft niet altijd zo te zijn. Zo zijn er ook mensen die mij inspireren in mijn eigen zoektocht naar geluk, waar ik dankbaar voor ben.

Een van deze bijzondere mensen is mijn oma. Mijn oma was een ontzettend lief mens. Wanneer ik ging logeren bij mijn opa en oma waren deze dagen vol met spelletjes, kiezen wat je wil eten, winkeltje spelen met knopen, veel toetjes en vooral ritme en liefde in het hier en nu. Wanneer ik probeer te vatten wat mindfulness voor mij is, wat het leven voor mij is, denk ik aan mijn oma.

Wat ik dan zie is een vrouw die zich volledig overgaf aan het dagelijkse ritme, de zorg voor het huishouden, het eten en de hond. Ze bewoog zich in een dansbeweging door de dag. Ik wist altijd precies wat komen ging. Welke woorden ze uitsprak als de thee klaar was, of als we aan tafel konden komen voor het eten. Ook mijn opa deelde dit ritme. Wanneer hij op de fiets de boodschappen ging doen, wanneer hij de aardappelen ging schillen of de koffie ging maken. Alles was altijd hetzelfde en alles ging in mijn beleving ritmisch en harmonisch.

Mijn oma en mijn opa zijn beiden overleden nu. In mijn huis staan herinneringen, nog twee babushka’s en de kleine poppetjes die ik in een bakje zette wanneer ik in bad zat. Aan de muur in de huiskamer hangt een gedicht, dat hing bij mijn opa en oma aan de muur op het toilet. Dat gedicht heb ik telkens wanneer ik bij mijn opa en oma was een stukje beter uit mijn hoofd geleerd. Wanneer ik terugdenk aan deze tijd, begrijp ik de kern van mindful zijn, de volledige acceptatie van het ritme van het leven. Niet streven en met aandacht aanwezig zijn in het moment. De herinneringen helpen me om hierbij stil te staan.

Zelf vind ik het maar moeilijk om dit ritme te vinden en ook om hierin dan te blijven dansen. Ik wil altijd van alles bereiken of doen en doe eigenlijk nooit iets lang genoeg om er een vast ritueel van te maken. Soms, wanneer ik aan het koken ben, denk ik even aan oma. Wanneer ik dat doe merk ik dat ik me bewust word van het moment. Van het eten dat ik klaarmaak, de geuren, de smaak. Ik vertraag en mijn aandacht komt tot rust in het hier en nu, met nog iets meer liefde maak ik het eten klaar.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close